De keuze van de thermometer

Hoewel de rectale meting van de temperatuur niet erg hygiënisch is, is zij in onze streken de referentiemethode omdat zij de inwendige temperatuur van het lichaam aangeeft. Hierbij wordt de sonde van de thermometer ingebracht in het rectum, waarbij getracht wordt het risico van rectale perforatie te vermijden. Deze methode is betrouwbaar, maar ze is delicaat en kan stress en traumatismen veroorzaken.

De sonde van de thermometer wordt onder de tong geplaatst. Hoewel deze plaats gemakkelijk toegankelijk is, wordt deze methode afgeraden bij kinderen van minder dan 5 jaar omdat de thermometer tijdens de volledige duur van de meting onder de tong moet worden gehouden.
De mondtemperatuur, dikwijls lager dan de rectale temperatuur, is onderhevig aan bepaalde schommelingen (te wijten aan de ademhaling, de kamertemperatuur, voeding, de slechte positionering van de thermometer, beugels, enz.) die de resultaten onzekerder maken.

De sonde wordt in het midden van de okselholte geplaatst, de arm tegen de borstkas gedrukt. Met deze methode kan de temperatuur gemakkelijk gemeten worden, maar de resultaten zijn vaak niet erg betrouwbaar. De huid is immers het deel van het lichaam dat het meest onderhevig is aan invloeden van buiten uit: zweet, kamertemperatuur, weersomstandigheden …

Het membraan van het trommelvlies en de hypothalamus (onze ‘thermostaat’) hebben dezelfde bloedtoevoer. Dat is ook de reden waarom de oortemperatuur volgens hetzelfde ritme schommelt als de centrale lichaamstemperatuur waarvan zij een goede indicator is. De oorthermometer is bovendien gemakkelijk in gebruik en zeer praktisch.

Bij de frontale meting van de temperatuur wordt de temperatuur gemeten ter hoogte van de bloedvaten van de temporale slagader en van de omliggende weefsels door middel van een infraroodsonde.
Door zijn eenvoud en snelheid is de voorhoofdthermometer ideaal voor kleine kinderen.